Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

Λαμβάνουμε το θάρρος να επικοινωνήσουμε μαζί σας για να ζητήσουμε την άμεση αναπομπή του πιο πάνω Νομοσχεδίου με βάση το Άρθρο 51 (και, ενδεχομένως, του Άρθρου 140) του Συντάγματος, για τους λόγους που αναπτύσσουμε πιο κάτω:

1. Εδώ και 20 χρόνια, ως ΟΣΑΚ ζητούμε τη θέσπιση ολοκληρωμένου νομοθετικού πλαισίου των υπηρεσιών αποκατάστασης, προς όφελος των ασθενών και της ποιότητας των υπηρεσιών, και θα θέλαμε να εκφράσουμε την θερμή μας στήριξη, ως θέμα αρχής, για την νομοθετική της ρύθμιση.

2. Το Νομοσχέδιο ψηφίστηκε από την πλειοψηφία της Βουλής στις 6 Νοεμβρίου 2025, χωρίς την αποκατάσταση των κρίσιμων τροποποιήσεων που αλλοίωσαν την αρχική του μορφή, όπως δηλαδή αυτό είχε εγκριθεί από το Υπουργικό σας Συμβούλιο στις 6 Νοεμβρίου 2024.

3. Οι αλλαγές που εισήχθησαν κατά τη συζήτηση στη Βουλή αναιρούν την επιστημονικά τεκμηριωμένη προσέγγιση και δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους τόσο για την ποιότητα και την ασφάλεια των υπηρεσιών όσο και για τη δίκαιη πρόσβαση των ασθενών. Προς τούτο, θα θέλαμε να εκφράσουμε την έντονή μας αντίθεση στις αλλοιώσεις που φαίνεται ότι εξυπηρετούν συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα και που υπονομεύουν τον σκοπό του Νομοσχεδίου.

4. Θέση μας είναι ότι οι προσθήκες της Βουλής των Αντιπροσώπων δεν έχουν καμία επιστημονική ή τεχνική τεκμηρίωση, αλλά φαίνεται ότι καταλήγουν στη δημιουργία συνθηκών ολιγοπωλίου και περιορισμού της πρόσβασης των ασθενών σε κρίσιμες ιατρικές υπηρεσίες.

5. Τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα που προκύπτουν από το Νομοσχέδιο είναι:

(α) οι μεταβατικές διατάξεις για τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια, και
(β) οι μεταβατικές διατάξεις για τις στέγες για ηλικιωμένους και ανάπηρους.

6. Μεταβατικές διατάξεις για τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια.

Με βάση το άρθρο 36 του Νομοσχεδίου, δύναται να καταθέσει αίτηση ιδιωτικό νοσηλευτήριο για να λειτουργήσει ως Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Κατηγορίας Α’, χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε αξιολόγηση από τον Έφορο Κέντρων Αποθεραπείας και Αποκατάστασης (όπως αυτός ορίζεται με βάση το Νομοσχέδιο). Πιο συγκεκριμένα, οι ανησυχίες μας είναι ότι:

(α) Η αδειοδότηση ενός ιδιωτικού νοσηλευτηρίου με βάση τον Περί Ιδιωτικών Νοσηλευτηρίων (Έλεγχος Ίδρυσης και Λειτουργίας) Νόμος του 2001 (90(I)/2001) (όπως έχει τροποποιηθεί) ΔΕΝ περιλαμβάνει έλεγχο ή κριτήρια για την δυνατότητά του να παρέχει υπηρεσίες αποθεραπείας και αποκατάστασης στις θεματικές που παρατίθενται στο άρθρο 8(2)(α) του Νομοσχεδίου.

(β) Συνεπώς, το γεγονός και μόνο ότι μια οντότητα ήταν εγγεγραμμένο ως ιδιωτικό νοσηλευτήριο, ΔΕΝ αρκεί για να αδειοδοτηθεί ως κέντρο αποκατάστασης και αποθεραπείας.

(γ) Μας ανησυχεί επίσης το γεγονός ότι η αίτηση με βάση το άρθρο 36(1) του Νομοσχεδίου μπορεί να βασιστεί στο γεγονός ότι το εν λόγω ιδιωτικό νοσηλευτήριο είχε συμβληθεί με τον Οργανισμό Ασφάλισης Υγείας («ΟΑΥ») για παροχή υπηρεσιών φροντίδας υγείας στο πλαίσιο του Γενικού Συστήματος Υγείας («ΓεΣΥ»). Και αυτό, ενώ η φροντίδα υγείας που παρέχεται από το ΓεΣΥ περιλαμβάνουν και την ιατρική αποκατάσταση, ο ΟΑΥ ΔΕΝ είναι σε θέση να προβαίνει στην αξιολόγηση των κέντρων αυτών. Τα ελάχιστα κριτήρια που έθεσε ο ΟΑΥ όταν είχε συμβληθεί με νοσηλευτήρια για παροχή υπηρεσιών αποκατάστασης, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι δεν έχουν ελεγχθεί από τον ΟΑΥ, αφού δεν διαθέτει τους απαραίτητους μηχανισμούς ελέγχου.

(δ) Συνεπώς, το γεγονός ότι μια οντότητα ήταν συμβεβλημένο με τον ΟΑΥ για παροχή υπηρεσιών φροντίδας υγείας στο πλαίσιο του ΓεΣΥ, ΔΕΝ αρκεί για να αδειοδοτηθεί ως κέντρο αποκατάστασης και αποθεραπείας.

7. Μεταβατικές διατάξεις για τις στέγες για ηλικιωμένους και ανάπηρους.

Η έλλειψη των αντικειμενικών και επιστημονικών κριτηρίων για την αδειοδότηση των κέντρων αποκατάστασης βάσει των μεταβατικών διατάξεων του Νομοσχεδίου, δημιουργεί επίσης έντονο πρόβλημα στο άρθρο 37 του Νομοσχεδίου, όπως αναπτύσσουμε πιο κάτω:

(α) Βάσει του άρθρου 37(1) του Νομοσχεδίου, οντότητα η οποία λειτουργούσε ως στέγη δυνάμει των διατάξεων του περί Στεγών για Ηλικιωμένους και Αναπήρους Νόμου του 1991 (Ν. 222/1991) (όπως έχει τροποποιηθεί) μπορεί να αιτηθεί αδειοδότηση ΜΟΝΟ ως Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Κατηγορίας Β’.

(β) Η επιφύλαξη στο δεύτερο σκέλος του άρθρου 37(1) του Νομοσχεδίου ΔΕΝ αρκεί για να άρει την ενδεχόμενη δυσμενή διάκριση που μπορεί να υφίσταται μια οντότητα η οποία λειτουργεί μεν βάσει των διατάξεων του περί Στεγών για Ηλικιωμένους και Αναπήρους Νόμου του 1991 (Ν. 222/1991) (όπως έχει τροποποιηθεί) αλλά παρέχει αποδεδειγμένα υπηρεσίες αποθεραπείας και αποκατάστασης στις θεματικές που παρατίθενται στο άρθρο 8(2)(α) του Νομοσχεδίου.

(γ) Δεν αντιλαμβανόμαστε τον λόγο που μια στέγη που λειτουργεί σήμερα, η οποία μπορεί να παρέχει όλες τις υπηρεσίες αποθεραπείας και αποκατάστασης στις θεματικές που παρατίθενται στο άρθρο 8(2)(α) του Νομοσχεδίου, μπορεί να βασιστεί στις μεταβατικές διατάξεις και να γίνει ΜΟΝΟ Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Κατηγορίας Β’.

(δ) Η διάκριση είναι ακόμη πιο δυσμενής όταν λάβουμε υπόψη τα όσα παραθέτουμε στην παράγραφο 6 πιο πάνω.

8. Υπό το φως των πιο πάνω, σθεναρή μας θέση είναι ότι τα κριτήρια για την αδειοδότηση ως κέντρο αποθεραπείας και αποκατάστασης, έστω και κάτω από τις μεταβατικές διατάξεις του Νομοσχεδίου, θα πρέπει να είναι επιστημονικά και αντικειμενικά, αξιολογώντας την δυνατότητα παροχής υπηρεσιών κάτω από το άρθρο 8(2) του Νομοσχεδίου.

9. Πιο συγκεκριμένοι λόγοι για αναπομπή του νομοσχεδίου παρατίθενται πιο κάτω, και είμαστε στην διάθεσή σας να τα αναπτύξουμε περαιτέρω εφόσον μας ζητηθεί:

(α) Δεν ζητήθηκε γνωμάτευση από την Επιτροπή Προστασίας Ανταγωνισμού («ΕΠΑ») για τις διατάξεις που ενδεχομένως να δημιουργούν συνθήκες δεσπόζουσας θέσης οι οποίες μπορούν να τύχουν καταχρηστικής εκμετάλλευσης κατά παράβαση του περί της Προστασίας του Ανταγωνισμού Νόμος του 2022 (13(I)/2022) (όπως έχει τροποποιηθεί).

(β) Η ευνοϊκή μεταχείριση συγκεκριμένων παρόχων χωρίς αντικειμενικά κριτήρια παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης και θέτει ζητήματα αντισυνταγματικότητας, κατά παράβαση του Άρθρου 28 του Συντάγματος.

(γ) Η άμεση αδειοδότηση Κέντρων Κατηγορίας Α’ κάτω από τις μεταβατικές διατάξεις του άρθρου 36 του Νομοσχεδίου, χωρίς να έχει προηγηθεί αξιολόγηση από τον Έφορο Κέντρων Αποθεραπείας και Αποκατάστασης (όπως αυτός ορίζεται με βάση το Νομοσχέδιο) θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών, κατά παράβαση του Άρθρου 7 του Συντάγματος, και κατά συνέπεια ενδεχομένως να εκθέτει το Κράτος σε νομική ευθύνη.

10. Υπό το φως των πιο πάνω, είμαστε της άποψης ότι θα πρέπει να αναπεμφθεί το Νομοσχέδιο εντός της προθεσμίας του Άρθρου 51(6) του Συντάγματος.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων και παραμένουμε στην διάθεσή σας για περαιτέρω συζήτηση του θέματος.